29 Aralık 2016

sunset

yine kendimi cok tatminsiz hissettigim bi donemdeyim. tatminsiz dogru bi ifade mi bilmiyorum. ama hayatimda bi eksiklik varmis gibi hissediyorum. aslinda bu sadece benim karakterimden kaynaklaniyo olabilir. uzun suredir hicbi sey yazmiyorum. aslinda buraya yillarca sacma sapan seyler yazdim ve sanirim bu beni biraz olsun tatmin ediyodu. 12,5 yasinda basladim buraya yazmaya. su an 23 yasindayim. dusunebiliyo musun ya? YIRMI UC. 23 yasinda olmayi o zamanlar hayal bile edemiyodum. ayrica 23, 27, 29 hicbi farki yoktu bunlarin. simdiyse zaman cok hizli geciyo, daha dun 19 yasindaydim. nasil 23 oldum anlamadim bile. o kadar cok sey degisti ki hayatimda. ama melankolik yapim ayni kaldi. hayatimda sacma birinci dunya dertleri olmadigi icin cok mutsuzum su an. gercek endiselerim, gercek korkularim var. raporlu deliyim artik. tamam raporlu degilim ama adi koyulmus psikolojik sorunum var: kaygi bozuklugu. anksiyete diye de bilinir. kimin yok ki zaten. of be of. zamani geriye alabilsem keske. 13 yasima falan geri donebilsem. bu blog'da yazmistim surekli bir turlu 18 olamadigim icin ne kadar uzuldugumu. ah yine 17 olsam da tek derdim 18 olmayi beklemek olsa. ah be ah. 23 yasinda olmaktan nefret ediyorum. ama ya 30 yasinda olsaydim? 30 yasima gelince acip okurum burayi uzulurum artik. ah derim yine 23 olsam. ya 40 olsaydim?

8 yorum:

frigg dedi ki...

Ben yazdiklarini okumaya basladigimda sen on yediydin, ben on iki. simdi on sekiz olmus halimle yirmilerimi bekliyorum.

cledora dedi ki...

inanmıyorum yeni gördüm bu yorumu. gerçekten yıllarca okudun mu ya?

Bilal Sarisen dedi ki...
Bu yorum yazar tarafından silindi.
Bilal Sarışen dedi ki...

Yaşım 26 ve son bir yıldır aynı psikolojideyim. Benim için hayatta her şey yaşandı bitti gibi. Çünkü ilerlemek için bir amacım yok. Merak etmeyin, bu sizin karakterinizle ilgili değil. Çevremdeki 20 yaş üstü çoğu insanda bunu görüyorum.

Kendimize bi amaç bulmalıyız..

Adsız dedi ki...

4 yıl boyunca çılgınlar gibi okuduğum insan...bazen yazı gelmediğinde eski yazıları defalarca okuduğumu bilirim. belki senin bile unuttuğun bazı yazıları ezbere bile söylerim ..sonra bi gün ne oldu sen yazıları kaldırdın... bense hiç tanışamadığım ama çok iyi tanıdığım en yakın arkadaşımı kaybetmiş oldum. ana sayfanı defalarca kez kontrol ettiğim onca zamanda tek bir yazı bile yazmayan insan... öyle zamanlar oldu ki çok ihtiyacım oldu şu sayfadaki iki kelama..ve yine hiç olmadık bir zamanda anasayfanı artık kontrol etmeyi bile bıraktığım zamanda onca zamanın acısını çıkardın ve yine zamanlamayı tutturdun. boşver 23 ol ya da 80 ol sen sensin ve bu senin mutlu yaşamın

cledora dedi ki...

bilal: evet benim arkadaşlarımda da yaygın bir durum maalesef. sanırım bu devirde 20lerinde olmak insana haddinden fazla bir yük yüklüyor.

adsız: ulan adsız, akşam akşam nasıl duygulandırdın beni. yazmaya geri mi dönsem acaba diye düşündürdün. meğer sinsi sinsi kendini göstermeden yazdıklarımı okuyanlar varmış görüyo musun şimdi haberim oluyo :)

Rembrandt van Rijn dedi ki...

Yıllar sonra öylesine bir bakayım dedim ve kapak fotoğrafı - Echoes fontu içimi hoş etmişken bir de üstüne ne mutlu ki yazar-okur kucaklaşmasına denk geldim. Ben de senden bir yıl geriden geldiğim için demek seneye bunlar geliyor diye okurdum seni. Bir yerde meyve sebze denildiğinde hep içimden "Mey ve Sebze" diye düzelttim bunu da belirtmek isterim. Ya 50 olsaydın?



Bu senin mutlu yaşamın olduğu sürece kırmızı tosbağaları saymaya devam...

cledora dedi ki...

Rembrandt van Rijn: bütün bu insanlar gibi sen de beni ağlatmaya and içmişsin anlaşılan. and mı ant mı acaba. duygulanıyorum