15 Mart 2018

another night

kendimi bildim bileli hayatta hep dönemlerim oldu. bi şeye sonsuz bir yoğunlukla saplantılı olduğum ve hissettiğim duyguların beni boğduğu dönemler. özellikle de bu dönemi tanımlayan bir veya bikaç şarkı eşliğinde, vücuduma fazla gelen, kaldıramadığım şiddette duygularla baş etmeye çalışırım böyle dönemlerde. tahmin edersin zülküf'çüğüm, ki şu anda da böyle bi dönemi idrak ediyoruz. şu anki dönemin teması: hayalini kurduğum, merak ettiğim, imrendiğim hatta kıskandığım hayat vs. yaşamakta olduğum ve bırakmaya cesaret edemediğim hayat. bu first world problemlerimden çok sıkıldım. bi yandan da beni tanımlayan şey bu first world problemlerini yaşadığım dönemler. ben olmanın ne kadar zor olduğunu kimse bilmiyo. bu kadar yoğun duygular yaşamanın ne kadar zor ve yıpratıcı olduğunu, baş edemediğimi (başetmek mi baş etmek mi), böyle durumlarda kendimden ne kadar nefret ettiğimi, umutsuzluğumu, hayallerimi, beni sıkıntıya sokan bu YOĞUNLUĞU kimse bilmiyo. kime anlatayım ben de onu bilmiyorum. kim anlar, kim dinler, kimle konuşursam karşılık bulurum? melankoli mi bunun adı, hayalperestlik mi, romantizm mi, saflık mı bilemiyorum ama yıllardır içimde arada bir dinen, arada bir şiddetlenen ve öngöremediğim fırtınalı bir hava ile yaşıyorum. 90ların sonu 2000lerin başında genç olsaydım keşke. lol

13 Mart 2018

mandalinyo

heh geldim mi sana 24 yaşına. artık gerçekten 24 yaşındayım. daha fazla ne kadar yaşlanabilirim bilmiyorum. son bikaç yıldır gerçekten çeyrek yaşam krizi midir, postmodern ergenlik midir, öyle bi şey yaşıyorum. hayatta hayalini bile edemeyeceğim tuhaf şeyler yaşadım. artık kendimi daha iyi tanıyorum. ama bazen de tanıyamıyorum. aslında şu an ne istediğimi biliyorum. yok pardon, tam tersi. ne istediğimi bilmediğimi en çok hissettiğim bir dönem yaşıyorum. o mu bu mu bi türlü karar veremiyorum. ama mutlu değilim. mutsuz da değilim. sadece, kendi hayatımın dışında, benden farklı bi yaşam tarzı keşfettim. beni korkutsa da denemek istiyorum. ama bi yandan da denemekten korkuyorum. 

bu yazıyı yazarken arkada ev arkadaşım aşkı memnu izliyor, ben de dinliyorum. ama kafamın içinde sky and sand çalıyo. bu şarkı bana tam da denemekten korktuğum ama bi yandan da tadına bakmaya can attığım o tuhaf hayatı anımsatıyo. anımsatmakla kalmıyo aslında, bu şarkıyı dinledikçe hayallere dalıyorum. her şey bu kadar zor olmamalı. keşke hukuk değil de başka bi şey okusaydım, işletme ya da mühendislik falan, böylece biraz daha geniş bir hareket alanım olurdu. ama kendimi hukukla deli gibi özdeşleştirdim. hukuğu gerçekten seviyorum. özellikle de uluslararası hukuğu. ayrıca yeni bi dil öğrenmek istiyorum. açıkçası almanca öğrenmek istiyorum. ama buna ne zamanım ne de enerjim var. 

acaba hiç o hayal ettiğim hayatı yaşayabilecek miyim? acaba gerçekten çok mu yaşlıyım? acaba hayat benim için daha yeni mi başlıyo yoksa bu şekilde sonsuza kadar devam mı edicem? bilmiyorum işte. keşke biri bana yardım etse. comfort zone'umdan çıkmam için bana cesaret verse. elimdekileri kaybetmekten o kadar korkuyorum ki. ama hayat boyu tatminsiz ve acaba diyerek yaşamaktan da korkuyorum bi yandan. ne yapsam ne etsem bilemiyorum. 

29 Aralık 2016

sunset

yine kendimi cok tatminsiz hissettigim bi donemdeyim. tatminsiz dogru bi ifade mi bilmiyorum. ama hayatimda bi eksiklik varmis gibi hissediyorum. aslinda bu sadece benim karakterimden kaynaklaniyo olabilir. uzun suredir hicbi sey yazmiyorum. aslinda buraya yillarca sacma sapan seyler yazdim ve sanirim bu beni biraz olsun tatmin ediyodu. 12,5 yasinda basladim buraya yazmaya. su an 23 yasindayim. dusunebiliyo musun ya? YIRMI UC. 23 yasinda olmayi o zamanlar hayal bile edemiyodum. ayrica 23, 27, 29 hicbi farki yoktu bunlarin. simdiyse zaman cok hizli geciyo, daha dun 19 yasindaydim. nasil 23 oldum anlamadim bile. o kadar cok sey degisti ki hayatimda. ama melankolik yapim ayni kaldi. hayatimda sacma birinci dunya dertleri olmadigi icin cok mutsuzum su an. gercek endiselerim, gercek korkularim var. raporlu deliyim artik. tamam raporlu degilim ama adi koyulmus psikolojik sorunum var: kaygi bozuklugu. anksiyete diye de bilinir. kimin yok ki zaten. of be of. zamani geriye alabilsem keske. 13 yasima falan geri donebilsem. bu blog'da yazmistim surekli bir turlu 18 olamadigim icin ne kadar uzuldugumu. ah yine 17 olsam da tek derdim 18 olmayi beklemek olsa. ah be ah. 23 yasinda olmaktan nefret ediyorum. ama ya 30 yasinda olsaydim? 30 yasima gelince acip okurum burayi uzulurum artik. ah derim yine 23 olsam. ya 40 olsaydim?